کمبود نیتروژن در گوجه فرنگی

کمبود نیتروژن در برگ های بالغ (برگ های پایینی) به تدریج موجب حالت رنگ پریدگی می گردد و با ادامه پیدا کردن روند کمبود نیتروژن برگ های بالغی که اشاره شد به شکل یکنواختی به زرد تغییر رنگ می یابد (کلروز). برای مشاوره تغذیه می توانید با کارشناسان ما در ارتباط باشید.

کمبود نیتروژن شدید موجب تغییر رنگ به زرد مایل به سفید می شود. همانطور که در تصویر مشخص است در برگ ها علایم ظاهری کلروز (حالتی که در آن برگ ها کلروفیل کافی تولید نمی کنند) ایجاد می شود (کلروز به طور مستقیم منشاء در کمبود نیتروژن دارد). همچنین می توان لکه های قرمز رنگی را در رگ برگ ها و دمبرگ ها مشاهده کرد. 

علائم کمبود نیتروژن در گوجه فرنگی

برگ های جوانی که در قسمت بالایی گیاه قرار دارند، سبز باقی می مانند ولی نسبت به حالت عادی ظاهری رنگ پریده دارند و احتمال کوچکتر شدن برگ ها وجود دارد.

بنابراین در بوته ای که به تازگی دچار کمبود نیتروژن شده، دو نیمه سبز (نیمه بالا) و نیمه زرد متمایل به سفید (در نیمه پایینی گیاه) را ممکن است ببینید.

بیشتر بخوانیم:

در گیاهان مبتلا به کمبود نیتروژن تولید برگ کاهش می یابد که منجر می شود بوته ظاهری دوکی شکل و قد کوتاه داشته باشد. برگ های کوچک، ساقه های جانبی کمتر، ریزش جوانه های گل، باردهی کم، میوه های کوچک، میوه های سبز مانده از علایم عمومی در کمبود نیتروژن در گوجه فرنگی هستند. زردی ای که بر اثر کمبود نیتروژن به وجود می آید به طور یکدست در سراسر برگ منتشر می شود. 

با ادامه پیدا کردن روند کمبود نیتروژن برگ های بالغ در برابر کوچک ترین فشار آب حالت خمیدگی پیدا می کنند و حتی ممکن است شاهد پیری زودرس برگ ها باشیم. با این وجود در صورتی که گیاهانی که دچار کلروز شده اند، با اعمال نیتروژن درمان شوند، روند بهبودی گیاه در طول چند روز انجام می شود و این روند کاملا قابل مشاهده می باشد.

کمبود نیتروژن در گوجه فرنگی

برطرف کردن کمبود نیتروژن

برطرف کردن کمبود نیتروژن به نسبت سایر عناصر دیگر کار آسانی به نظر می رسد. نیتروژن نیتراته یا آمونیومی به آسانی از طریق برگ و ریشه قابل جذب است.

کودهایی که برای تامین نیتروژن مناسب هستند شامل اوره، نیترات کلسیم، نیترات پتاسیم، نیترات منیزیم، نیترات آمونیوم، سولفات آمونیوم، انواع NPK نیتروژن بالا، اسید نیتریک (صرفا ریشه ای) می باشند.

بیشتر بخوانیم:

برطرف کردن نیتروژن غالبا با کودهای اوره و نیتراته چه به صورت ریشه ای و چه برگی صورت می گیرد. در زمان گلدهی و یا ریشه زایی در خاک های قلیایی دادن اسید نیتریک و یا سولفات آمونیوم مفید تر خواهد بود. اما اوره بیشترین درصد نیتروزن را در بین کودهای معرفی شده دارد، کاملا قابل دسترس و ارزان است و همچنین جذب ربشه ای و برگی آن بسیار آسان است.

اوره بسته به شرایط تغذیه ای، مرحله رشدی و میزان کمبود، معمولا بین 5 تا 10 کیلو بصورت برگی یا 7 تا 20 کیلو بصورت ریشه ای در هکتار مورد استفاده قرار می گیرد.

نکته مهم این است که در زمان کمبود نیتروزن بسته به شرایط باید تصمیم گیری کرد چه نوعی منبع نیتروژن دار، چه میزان به چه صورتی (برگی یا ریشه ای) استفاده شود.

توصیه می شود در خاک های مناطق جنوبی و گلخانه هایی که قبل کشت، استریل می شوند و همچنین در کشت هیدروپونیک، از منابع نیتراته استفاده شود. همچنین در زمان باردهی، بهتر است از نیترات پتاسیم و یا نیترات کلسیم برای جبران کمبود نیتروژن استفاده شود.

مصرف بیش از نیاز نیتروژن موجب کاهش جذب عناصر دیگر و کاهش کارایی کودهای دیگر، کاهش عملکرد، افزایش خسارت بیماری ها و آفات و تجمع نیترات در میوه و عدم بازار پسندی آن خواهد شد.  بنابراین توصیه می شود جهت تامین درست نیتروزن با کارشناسان مربوطه مشورت کنید.